Teksten
De kracht van muziek
Muziek raakt. Of je nu bang, bedroefd, beschaamd, blij of boos bent: muziek komt binnen. Muziek biedt troost. Muziek raakt je ziel. Muziek versterkt je gevoel.
Tijdens mijn depressie heb ik me enorm gesteund gevoeld door muziek die uiting gaf aan hoe ik me diep vanbinnen voelde. Soms was het alleen de tekst, soms de melodie, maar meestal was het de combinatie van beide. Het hoopgevende vond ik dat de artiesten die zongen over de zwaarste onderwerpen, op een of andere manier hebben leren leven met die levensthema’s. Anders zouden ze er immers niet over kunnen zingen.
Ook in mijn periode van herstel heb ik veel aan muziek (gehad). Muziek biedt perspectief en hoop op beterschap.
Luistertips angst
Afraid Of The Dark – Chef’Special
Because of You – Kelly Clarkson
Control – Zoe Wees
Crawling – Linkin Park
Given Up – Linkin Park
Ik Ben Bang – Froukje
Way Out – Nicolina
Luistertips boosheid
Ash In The Wind – Skillet
Creep – Radiohead
Dat Heb Jij Gedaan – MEAU
Monster – Skillet
Numb – Linkin Park
The Emptiness Machine – Linkin Park
Zombie – The Cranberries
Luistertips hoop
Better Days – Dermot Kennedy
Het komt met de tijd – Daisz
Hou vol, hou vast – Suzan & Freek en Tabitha
Imagine – John Lennon
Je Draagt Het Niet Alleen – SERA
WE PRAY – Coldplay e.a.
You Say – Lauren Daigle
Luistertips verdriet
Adagio for Strings – Samuel Barber e.a.
Even Voorgoed – Claudia de Breij
Leave a Light On – Tom Walker
Tennessee – Hans Zimmer e.a.
This Depression – Bruce Springsteen
Troostliedje – Maaike Ouboter
You’re Gonna Be Ok – Jenn Johnson
Van docent naar dominee?
Vandaag was ik met mijn 17-jarige maatje in het centrum van Apeldoorn. Wat ik zo mooi vind aan haar, is dat ze onbevangen is en oprechte interesse heeft in de dingen die om haar heen gebeuren en in de mensen die ze ontmoet. Toen een man in de winkelstraat haar een flyer gaf waarop de tekst Hemel of hel? stond, liep zij in eerste instantie door. Ze las de tekst op de flyer en vroeg zich hardop af wat deze man zou antwoorden op de vraag wat er met homo’s gebeurt: hemel of hel? We besloten terug te keren naar de man en ze stelde haar oprechte vraag.
Een lang verhaal volgde, waarin geen eenduidig antwoord werd gegeven, maar waar wel begrippen als ‘zonde’ doorklonken. Ik probeerde het verhaal van de man samen te vatten en ja, het kwam erop neer dat homoseksualiteit in zijn ogen zondig is en dat dat dus tot gevolg had dat zowel haar als mij de hel wachtte.
Ik vind dit zo onwijs jammer. Een jonge meid die niet gelovig is, wordt op deze manier geconfronteerd met een geloof waar je blijkbaar wordt uitgesloten, puur en alleen om wie je bent. Haar oprechte vraag: ‘Maar ik kan toch niks doen aan het feit dat ik deze gevoelens heb?’ werd vervolgens niet beantwoord.
Ik probeerde het gesprek een andere kant op te sturen, want ik geloof in een God van liefde. En daarbij geloof ik niet dat God liefde tussen mensen afkeurt. Deze en andere inzichten deelde ik met de beste man, maar het oordeel van God zou spoedig klinken en dan kon ik maar beter gaan leven volgens de richtlijnen van de Bijbel. Ik dacht dat ik daarmee best een eind op weg was door God en mijn naasten lief te hebben… blijkbaar was er meer nodig. Gezien de jarenlange strijd die ik met mijzelf heb gehad door het geloof, gebeurde er na deze uitspraak van alles bij mij. Ik kon deze man wel wat aandoen (of was dit het toegenomen testosterongehalte in mijn lijf?), dus ik besloot hem vriendelijk te bedanken voor zijn tijd, te benoemen dat we blijkbaar van mening verschillen over de besproken onderwerpen en dat ik hem een prettige dag toewenste.
Ik moest volgens m’n maatje maar dominee worden, want naar een preek van mij wilde ze wel luisteren.
Ik sta stil bij mijn bevrijding
Soms is het goed om stil te staan. Stilstaan en terugkijken naar wat je hebt bereikt. Helemaal in een tijd van herstel kan dit helpend zijn. Vaak zie je namelijk niet dat je stappen zet. Voor mij was mijn recente wandelvakantie een bevrijdende periode waarin ik de tijd had om te vertragen, terug te kijken en te vieren.
Ik liep tijdens mijn wandelvakantie meerdere etappes van het Pad van de Vrijheid. Dat is een wandelroute in de buurt van Wageningen. Het Pad leidt langs verschillende plaatsen die belangrijk waren tijdens de bevrijding van Nederland in 1945. Ik liep de etappes van deze wandeltocht symbolisch: ik vierde namelijk ook mijn eigen bevrijding – de bevrijding van het leven in een lichaam dat niet overeenkomt met hoe ik mij voel.
Waar ik al eerder plannen had om deze wandelvakantie te ondernemen, was ik er toen mentaal niet klaar voor. Nu wel. Ik koos er bewust voor om eind juni te gaan wandelen, omdat de kans op mooi weer groot zou zijn. Toen ik de weersverwachting een week voorafgaand aan de vakantie bekeek, verscheen er een grote lach op mijn gezicht: volle bak zon en goede temperaturen. Met een backpack van zo’n 15 kg (inclusief tent, slaapzak en slaapmatje) vertrok ik op maandagochtend 22 juni naar Wageningen. Vijf dagen liep ik in heerlijk zomerse temperaturen. De dagen begonnen wel steeds vroeger, want met code rood werd de Nederlandse burger gewaarschuwd om geen gekke inspanningen te leveren. Mijn maximum van 26 km wandelen met bepakking vond ik – in mijn conditie – geen gekke inspanning, maar eerlijk is eerlijk: die dag was ik wel blij dat ik de camping aan de Rijn bereikte. En wat doe je als je compleet bezweet arriveert op een camping aan een rivier? Juist: een heerlijk verkoelende duik nemen!
Tijdens het wandelen stond ik in mijn hoofd stil bij de afgelopen jaren waarin er onwijs veel is gebeurd: ik stortte als 35-jarige docente Nederlands compleet in, belandde in een ernstige depressie, worstelde dagelijks met suïcidale gedachten, kwam bijna 1,5 jaar later uit de kast als transgender, scheidde na een huwelijk van ruim 15 jaar, volgde therapie op therapie op therapie (waar ik inmiddels vele vruchten van pluk), ging het gendertraject in, kreeg de bevrijdende operatie waarbij mijn borsten werden verwijderd, veranderde mijn naam en geslacht en startte met het gebruik van testosteron. Ik leef nu eindelijk in een lichaam dat past bij hoe ik me voel en door het testosterongebruik wordt dat lichaam de aankomende jaren alleen maar mooier, beter en prettiger om in te leven. Halleluja!
Na mijn tweede wandeldag schreef ik een gedicht:
Ruim 21 km wandelen met bepakking
Vertrokken in de koelte
Gefinisht in de hitte
Vanaf de camping is een recreatieplas te zien
Ik loop er door het akkerland naartoe
M’n voeten raken het zand van het strandje
Het water nodigt mij uit
Ik leg m’n handdoek neer
Trek m’n shirt uit
Loop in m’n Baywatch-zwembroek het water in
En neem een duik
Dit is het ultieme gevoel van vrijheid
Dat ultieme gevoel van vrijheid wens ik iedereen toe. Niet langer gevangen zitten in een lichaam dat niet past bij hoe jij je voelt, niet langer gevangen zitten in een huwelijk dat destructief is, niet langer vechten tegen gedachten die zeggen dat je niet goed genoeg bent… Nee, leven in vrijheid. Dit klinkt misschien als een makkelijke keuze, maar ik weet zelf welke strijd en worstelingen hieraan ten grondslag kunnen liggen. Toch kan ik je zeggen dat het het allemaal waard is. Stap voor stap… In jouw tempo… Schroom niet om hulp in te schakelen, want je hoeft het niet alleen te doen. People need people!
Na mijn vijfde wandeldag schreef ik opnieuw een gedicht:
Ik ben vrij
Om te gaan
Om te staan
Om te zijn
Ik zat gevangen
In mijn hoofd
En in mijn lijf
Maar nu
Leef ik
In vrijheid
Tegen eenieder die worstelt in het leven met destructieve gedachten of overweldigende gevoelens, wil ik zeggen: ‘Hou vol! Je bent het waard. De wereld is mooier met jou. En… je bent niet alleen.’
